Er was eens een hervorming… (cultuursprookje)

Er was eens een hervorming van het grote Secundaire Stromenland. Een Wijze Tovenaar toverde eerst een prachtig Plan uit zijn mouw. Dat Plan moest ervoor zorgen dat er minder mensenkinderen (Hansjes en Grietjes, Roodkapjes en Kleine Duimpjes) van de Woeste Waterval donderden. Het moest er ook voor zorgen dat de mensenkinderen wat langer op het Brede Meer mochten ronddobberen, met zicht op de wijde horizon, alvorens een van de 157 Secundaire Stromen op te varen. En ja, het Plan moest er ook voor zorgen dat de ouders van de mensenkinderen (de Wevers en de Houthakkers) de gigantische Kaart waarop alle 157 Secundaire Stromen stonden afgebeeld, beter konden begrijpen.

Met zijn Plan en de nodige trots stapte de Wijze Tovenaar naar de Machtige Reuzen. Die gingen meteen met het Plan aan de slag. Nu is genoegzaam geweten dat Machtige Reuzen met hun dikke gebalde vuisten niet altijd de fijne vellen papier van een Tovenaarsplan uit mekaar kunnen houden, en dat ze doorheen hun forse wenkbrauwen niet altijd de kleine details van zo’n Plan opmerken. Ook is geweten dat Machtige Reuzen soms een beetje koppig zijn en met elkaar stevig ruzie kunnen maken. Daar komt gedonder van, en in het slechtste geval zelfs hevige aardbevingen in het grote Secundaire Stromenland.

Het leek wel eeuwen te duren voor de Machtige Reuzen eindelijk met hun besluit kwamen, maar plots was het zover. “Neen, geen aardbeving deze keer,” bulderden ze tevreden, “maar iets anders. Hier is de gigantische Matrix, die vervangt vanaf nu de gigantische Kaart.” De ouders van de mensenkinderen (de Houthakkers en de Wevers) keken meewarig naar de nieuwe Matrix. “Hmm”, dacht een brave Wever, “146 in plaats van 157 Secundaire Stromen, ja, minder is het wel, alleen spijtig dat ik het met sommen boven de 100 altijd zo lastig heb gehad.” Ook een eenzaam Houthakkersvrouwtje zuchtte: “Hmm, eens kijken, domein, studierichting, aso/tso/bso, doorstroom… Dat zijn 4 etiketjes die ik vanaf nu op het bootje van mijn Hansje moet kleven. En vroeger waren het er maar 2. Hopen maar dat ik die al etiketjes goed uit mekaar kan houden”.

En wat deden de Stromenmakers (die vaardige vaklieden die dag in dag uit aan de bootjes van de mensenkinderen en het debiet van de Secundaire Stromen timmeren)? Die stonden er eerst even bij en keken ernaar. Sommigen krabden een beetje nerveus achter hun oren, anderen zelfs geïrriteerd aan hun kont. Gelukkig zijn Stromenmakers heel ijverige lui die niet graag bij de pakken blijven zitten en slaan er velen van hen op tijd en stond een stevige nagel op de kop. “Nou,” zeiden ze, “dan zullen wij maar eens aan de vorming van de hervorming beginnen timmeren.”  En sommigen bouwden fraaie bruggen tussen de 146 Secundaire Stromen, zodat de mensenkinderen makkelijker van de ene naar de andere Stroom konden springen. En anderen verlegden eigenhandig een stukje oever van het Brede Meer, zodat de mensenkinderen toch wat meer tijd kregen om de horizon af te turen. En nog anderen sloegen de handen in mekaar en vervaardigden reuzenkano’s waarin Hansjes, Grietjes, Roodkapjes en Kleine Duimpjes samen de 146 Stromen van het Secundaire Stromenland konden afreizen.

Van al die noeste arbeid begonnen de Stromenmakers al gauw te zweten. Ze hoopten dan ook dat de Machtige Reuzen met hun krachtige adem voor een zucht verkoeling en een aangenaam klimaat zouden zorgen. Ze hoopten ook dat de Machtige Reuzen zouden uitkijken waar ze hun gigantische voeten neerzetten zodat ze geen kostbaar timmerwerk van de Stromenmakers vernielden. En ze hoopten vooral dat de Machtige Reuzen de horizonlijn tijdig zouden verleggen, zodat de 146 Stromen voortaan in het Land van de Toekomst zouden uitmonden, en niet langer in het Land van Gisteren. “Matrix of Kaart,” knikten de Stromenmakers, “het is aan ons om ervoor te zorgen dat de Hansjes, Grietjes, Roodkapjes en Kleine Duimpjes nog lang en gelukkig leren…”

 

Advertisements

5 thoughts on “Er was eens een hervorming… (cultuursprookje)

  1. De week na kerst in een grote school in Diest. De ontelbare keren dat leerlingen en ouders spreken over ‘afzakken’. Van 8u wiskunde naar 6u wiskunde, van economie-talen naar humane wetenschappen of godbetert naar TSO… De frustratie van klassenraden die een weloverwogen advies geven en het feit dat leerlingen en hun ouders dat naast zich neerleggen. Zolang mensen op deze manier denken over oriëntering zal er jammer genoeg niets, maar dan ook niets veranderen aan de waardering van TSO of BSO en zal een studiekeuze die gebaseerd is op talenten en niet op beperkingen een utopie blijven.
    En wat lees ik vandaag in de kranten? Journalisten en ministers die spreken over ‘opzalmen’ naar ASO, opschalen van een TSO-school naar een ASO-onderwijs. Jongens toch….

  2. Hopelijk moet de Wijze Tovenaar niet nog eens 100 jaar leven vooraleer zijn wijsheid geapprecieerd wordt. 😥
    Hopelijk voor de Kleine Duimpjes en hopelijk voor het Stromenland met veel Verdronken Vlinders.
    Ooit komen er misschien Moedige Reuzen… Of mogen eindelijk de Wijze Tovenaars de kaart tekenen en bouwen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s